Kumru...

Güneşin yüzünü göremediğim bugün, penceremin kenarına geldi ürkekçe.
Öyle duruyor donuk gözlerle…
Korkunun gözleriyle bana bakıyor...
Ben o gözleri daha önce görmüştüm…
Tüylerini kabartıp ısınmaya çalışıyor acemi bir telaşla.
Biraz sonra öfkesinden yeri göğü inletecek buluta, kanatlarını siper etmiş vücuduna.
O, öyle korunmasız, öyle cılız ki gücü yetmez savaşmaya…
Doğaya kafa tutmayı başarabilir mi hiç bir kumru?

Bir gerçek var ki; kazanan, hep göğün zaferi olur.
Yenilen; kumru.

Ekmek arası, asıl afiyetle yenilen ise, İzmir’in kumrusu olur.

Yenilmeye her zaman mahkum olmuş.
Onun adı; “kumru”…