Sabah, gözlerini ovuştururken uyanıyorum kaç gündür.
Işığını göremeyince de gözlerimi açmak istemiyorum yeni başlayan güne.
Öyle geceden kalma soğuk, ıslak, sevimsiz sabahla karşılaşınca, hele bir de üşüyerek kalkınca keyfim kaçıyor ister istemez.
Sarhoş halde başlıyorum güne.
Ayakta durmakta zorlanıyorum.
Kahve ile ayılmaya çalışıyorum öğleye kadar.
Öğlen olunca, eve gitsem de yatsam diye iş çıkışını iple çekiyorum.
Mesai bitince, yorgun düşmüş olsam da nerden geldiği bilinmeyen bir enerji söz konusu.
Şunu da mı yapsam, yok bunu da mı yapsam
Gün biterken sormayın bir telaş, bir heyecan.
Yetişme, yetiştirme kaygısı…
O yüzden gün kısa, gecelerse uzun geliyor bana.
Geceler uzun geliyor, uykular uzun…
Yorulduğumu ancak gece, yatınca anlıyorum.
Gecenin koynuna bıraksam kendimi
Dinlensem biraz, kavgamı etmem sabahla.
Kendime gelirim.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder