Babam gibi...

Babam gibiyim ben.
İyisiyle kötüsüyle ne varsa ağzına geleni söyleyen.
Gönlü, deli dolu olan.
Bazen lafını hiç esirgemeden ulu orta konuşan.
Haksızlığa hiç gelemeyen
Hep mükemmelliği arayan…
Aradıkça bulamayan, bu yüzden gerilen hep benim: BEN

Aceleci.
Telaşlı.
Ama içinde bir o kadar da sakin.
Bir açsa içini, sevgisini kana kana akıtacak gönlünden.
Öyle kırgınlıkları biriktirmiş ki içinde.
Zamansız bir alev topu gibi çıkıyor öfkesi.
Yakıp yıkıyor…
Öfkesi dindiğinde kendini dinleyen,
Dinledikçe kendine kızan gene benim: BEN
“Ah biraz aklını başına alıp konuşsaydın tepen delik konuşmasaydın” diye hayıflanan gene benim: BEN.

Bir başkası değil
Babam da değil.
Eskiden, yalnız babam böyle sanırdım.
Ben, babam gibi olmuşum fark etmeden.

Sevsem de sevmesem de atamam ki kendimi bu yüzden.